XIX-wieczna amfora z porcelany ma smukłą, wydłużoną formę z wąską szyjką i dwoma uchami przy górnej części korpusu. Wysokość wynosi 20,5 cm, a średnica 9 cm. Sposób wykończenia wazonu, zastosowane tecniki oraz charakterystyczny spód wskazują na pochodzenie z jednej z manufaktur śląsko-czeskich z drugiej połowy XIX wieku.
Brzusiec pokrywa szkliwo lustrowe w odcieniu miedziano-złotym. Powierzchnia ma opalizujący połysk i nieregularne przejścia barw. W świetle pojawiają się refleksy miedzi, starego złota i oliwkowych tonów.
Na powierzchni widoczne są drobne kwiaty: stokrotki, niezapominajki i małe gałązki. Motywy są malowane techniką emalii impastowej. Podstawa ma szeroki, chropowaty pierścień, a jej wnętrze jest gładko szkliwione. Stan zachowania jest dobry. Na uchach widać jedynie przetarcia złocenia.
